موسسه فرهنگی - هنری عرشیان کویر

  • امروز چهارشنبه 29 شهریور 1396
  •  
     
     
     
     
     
    محل کنونی شما:
     
     

    شهادت مولا و سیدمان امام صادق صلوات الله علیه تسلیت

     

     

    چهل حدیث از مولای مان و سرورمان امام جعفر بن محمد صادق صلوات الله علیه و علی آبائه

     

    1) لَأَنْ أَمْشِيَ فِي حَاجَةِ أَخٍ لِي مُسْلِمٍ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أُعْتِقَ أَلْفَ نَسَمَةٍ وَ أَحْمِلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَلَى أَلْفِ فَرَسٍ‏  مُسْرَجَةٍ مُلْجَمَةٍ.

    گام برداشتنم براى برآوردن حاجت برادر مسلمانم، نزد من محبوبتر است از اينكه هزار بنده آزاد كنم و هزار اسب زين و لجام كرده و در راه خدا برم (يعنى به جهاد بفرستم)؛

     

     

    2) إِنَّ الْمُؤْمِنَ لَيُتْحِفُ أَخَاهُ التُّحْفَةَ قُلْتُ وَ أَيُّ شَيْ‏ءٍ التُّحْفَةُ قَالَ مِنْ مَجْلِسٍ وَ مُتَّكَإٍ وَ طَعَامٍ وَ كِسْوَةٍ وَ سَلَامٍ فَتَطَاوَلُ الْجَنَّةُ مُكَافَأَةً لَهُ وَ يُوحِي اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَيْهَا أَنِّي قَدْ حَرَّمْتُ طَعَامَكِ عَلَى أَهْلِ الدُّنْيَا إِلَّا عَلَى نَبِيٍّ أَوْ وَصِيِّ نَبِيٍّ فَإِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ أَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَيْهَا أَنْ كَافِئِي أَوْلِيَائِي بِتُحَفِهِمْ فَيَخْرُجُ مِنْهَا وُصَفَاءُ وَ وَصَائِفُ‏  مَعَهُمْ أَطْبَاقٌ مُغَطَّاةٌ بِمَنَادِيلَ مِنْ لُؤْلُؤٍ فَإِذَا نَظَرُوا إِلَى جَهَنَّمَ وَ هَوْلِهَا وَ إِلَى الْجَنَّةِ وَ مَا فِيهَا طَارَتْ عُقُولُهُمْ وَ امْتَنَعُوا أَنْ يَأْكُلُوا فَيُنَادِي مُنَادٍ مِنْ تَحْتِ الْعَرْشِ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ قَدْ حَرَّمَ جَهَنَّمَ عَلَى مَنْ أَكَلَ مِنْ طَعَامِ جَنَّتِهِ فَيَمُدُّ الْقَوْمُ أَيْدِيَهُمْ فَيَأْكُلُونَ.

    همانا مؤمن به برادرش تحفه مي دهد، گفتم: تحفه چيست؟ فرمود: مانند جاى نشستن، متكا، خوراك، پوشاك، سلام. پس بهشت براى پاداش او گردن كشد، و خداى عز و جل به بهشت وحى فرمايد كه: من طعام تو را بر اهل دنيا حرام ساختم مگر بر پيغمبر و وصى پيغمبر، و چون روز قيامت شود، خداى عز و جل به بهشت وحى كند كه دوستانم را در برابر تحفه‏ هايشان پاداش ده! پس غلمان و حوريانى بيرون آيند كه طبق هائى كه از مرواريد سرپوش دارد، همواره داشته باشند. چون آنها به دوزخ و هراسش نگرند و بهشت را با آنچه در آن است مشاهده كنند، عقلشان بپرد و نتوانند از آن طبق ها بخورند، سپس يك جارچى از زير عرش فرياد كند كه: همانا خداى عز و جل دوزخ را حرام كرده بر كسى كه از طعام بهشتش خورد، آنگاه ايشان دست دراز كنند و بخورند (زيرا از هراس دوزخ ايمن شوند).

     

     

    3)  يَجِبُ لِلْمُؤْمِنِ عَلَى الْمُؤْمِنِ أَنْ يُنَاصِحَهُ‏.

    براى مؤمن بر مؤمن واجب است كه او را هم اندرز باشد و براى هم خير خواهى كنند.

     

     

    4) لَزِيَارَةُ الْمُؤْمِنِ فِي اللَّهِ خَيْرٌ مِنْ عِتْقِ عَشْرِ رِقَابٍ مُؤْمِنَاتٍ وَ مَنْ أَعْتَقَ رَقَبَةً مُؤْمِنَةً وَقَى كُلُّ عُضْوٍ عُضْواً مِنَ النَّارِ حَتَّى إِنَّ الْفَرْجَ يَقِي الْفَرْجَ.

    به ديدار مؤمن رفتن براى خدا از آزاد ساختن ده بنده مؤمن بهتر است و هر كس بنده مؤمنى را آزاد كند، هر عضو بنده عضوى از او را از آتش نگه دارد تا آنجا كه فرج هم از فرج نگهدار باشد.

     

     

    5)  تَصَافَحُوا فَإِنَّهَا تَذْهَبُ بِالسَّخِيمَة

    با يك ديگر مصافحه كنيد، زيرا مصافحه كينه را ميبرد.

     

     

    6) شِيعَتُنَا هُمُ الشَّاحِبُونَ الذَّابِلُونَ النَّاحِلُونَ الَّذِينَ إِذَا جَنَّهُمُ اللَّيْلُ اسْتَقْبَلُوهُ بِحُزْنٍ.

    شيعيان ما همان رنگ پريدگان (از خوف خدا) خشك لبان (از روزه) لاغرانند كه چون شب فرا رسد با اندوه از آن استقبال كنند (زيرا در غم انجام وظيفه پروردگار باشند).

     

     

    7)  قَالَ لِي‏ يَا مُفَضَّلُ اسْمَعْ مَا أَقُولُ لَكَ وَ اعْلَمْ أَنَّهُ الْحَقُّ وَ افْعَلْهُ وَ أَخْبِرْ بِهِ عِلْيَةَ  إِخْوَانِكَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ وَ مَا عِلْيَةُ إِخْوَانِي قَالَ الرَّاغِبُونَ فِي قَضَاءِ حَوَائِجِ إِخْوَانِهِمْ قَالَ ثُمَّ قَالَ وَ مَنْ قَضَى لِأَخِيهِ الْمُؤْمِنِ حَاجَةً قَضَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ- يَوْمَ الْقِيَامَةِ مِائَةَ أَلْفِ حَاجَةٍ مِنْ ذَلِكَ أَوَّلُهَا الْجَنَّةُ وَ مِنْ ذَلِكَ أَنْ يُدْخِلَ قَرَابَتَهُ وَ مَعَارِفَهُ وَ إِخْوَانَهُ الْجَنَّةَ بَعْدَ أَنْ لَا يَكُونُوا نُصَّاباً  وَ كَانَ الْمُفَضَّلُ إِذَا سَأَلَ الْحَاجَةَ أَخاً مِنْ إِخْوَانِهِ قَالَ لَهُ أَ مَا تَشْتَهِي أَنْ تَكُونَ مِنْ عِلْيَةِ الْإِخْوَانِ.

    اى مفضل! آنچه به تو مي گويم بشنو و بدان كه حق است‏ و انجام ده و به برادران بزرگوارت خبر ده، عرض كردم: برادران بزرگوارم كيانند؟ فرمود: كسانى كه در روا ساختن حوائج برادران خود رغبت دارند، سپس فرمود: هر كس يك حاجت برادر مؤمن خود را روا كند، خداى عز و جل روز قيامت صد هزار حاجت او را روا كند كه نخستين آنها بهشت باشد و ديگرش اينكه خويشان و آشنايان و برادرانش را اگر ناصبى نباشند به بهشت برد، و رسم مفضل اين بود كه چون از يكى از برادرانش درخواست حاجتى مي كرد، باو مي گفت: آيا نمي خواهى كه از برادران بزرگوار باشى؟.

     

     

    8)  إِنَّ الْمُؤْمِنَ لَيَسْكُنُ إِلَى الْمُؤْمِنِ كَمَا يَسْكُنُ الظَّمْآنُ إِلَى الْمَاءِ الْبَارِدِ.

    مؤمن به سوى مؤمن آرامش مي گيرد، چنان كه تشنه بآب سرد آرامش مي گيرد.

     

     

    9) ‏ أَنَّ بَعْضَ قُرَيْشٍ قَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله بِأَيِّ شَيْ‏ءٍ سَبَقْتَ الْأَنْبِيَاءَ وَ أَنْتَ بُعِثْتَ آخِرَهُمْ وَ خَاتَمَهُمْ فَقَالَ إِنِّي كُنْتُ أَوَّلَ مَنْ آمَنَ بِرَبِّي وَ أَوَّلَ مَنْ أَجَابَ حَيْثُ‏ أَخَذَ اللَّهُ‏ مِيثاقَ النَّبِيِّينَ‏ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ‏ فَكُنْتُ أَنَا أَوَّلَ نَبِيٍّ قَالَ‏ بَلى‏ فَسَبَقْتُهُمْ بِالْإِقْرَارِ بِاللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ.

    بعضى از مردم قريش برسول خدا صلى اللَّه عليه و آله عرض كردند: به چه‏ سبب (رتبه و مقامت) از پيغمبران ديگر پيش افتاد در صورتى كه در آخر و پايان آنها مبعوث گشتى؟ فرمود: من نخستين كسى بودم كه بپروردگارم ايمان آوردم و نخستين كسى بودم كه پاسخ گفتم، زمانى كه خدا از پيغمبران پيمان گرفت و آنها را بر خودشان گواه ساخت كه مگر من پروردگار شما نيستم؟ در آنجا من نخستين پيغمبرى بودم كه گفتم: چرا، پس من در اقرار بخداى عز و جل بر آنها پيشى گرفتم (از اين رو در مقام و رتبه از آنها پيش افتادم).

     

     

    10) إِنَّ فِي الْجَنَّةِ لَشَجَرَةً تُسَمَّى الْمُزْنَ فَإِذَا أَرَادَ اللَّهُ أَنْ يَخْلُقَ مُؤْمِناً أَقْطَرَ مِنْهَا قَطْرَةً فَلَا تُصِيبُ بَقْلَةً وَ لَا ثَمَرَةً أَكَلَ مِنْهَا مُؤْمِنٌ أَوْ كَافِرٌ إِلَّا أَخْرَجَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ صُلْبِهِ مُؤْمِناً.

    در بهشت درختى است كه مزن نام دارد، چون خدا خواهد مؤمنى بيافريند، قطره‏ ئى از آن بچكاند، آن قطره بهر سبزى و ميوه‏ ئى كه رسد و مؤمن يا كافرى از آن بخورد، خداى عز و جل از صلب او مؤمنى خارج كند.

     

    11) فِي قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ- لِيَبْلُوَكُمْ‏ أَيُّكُمْ‏ أَحْسَنُ عَمَلًا قَالَ لَيْسَ يَعْنِي أَكْثَرَ عَمَلًا وَ لَكِنْ أَصْوَبَكُمْ عَمَلًا وَ إِنَّمَا الْإِصَابَةُ خَشْيَةُ اللَّهِ وَ النِّيَّةُ الصَّادِقَةُ وَ الْحَسَنَةُ ثُمَّ قَالَ الْإِبْقَاءُ عَلَى الْعَمَلِ حَتَّى يَخْلُصَ أَشَدُّ مِنَ الْعَمَلِ وَ الْعَمَلُ الْخَالِصُ الَّذِي لَا تُرِيدُ أَنْ يَحْمَدَكَ عَلَيْهِ أَحَدٌ إِلَّا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ النِّيَّةُ أَفْضَلُ مِنَ الْعَمَلِ أَلَا وَ إِنَّ النِّيَّةَ هِيَ الْعَمَلُ ثُمَّ تَلَا قَوْلَهُ عَزَّ وَ جَلَّ- قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلى‏ شاكِلَتِهِ‏  يَعْنِي عَلَى نِيَّتِهِ.

    در تفسير قول خدا عز و جل «تا بيازمايد شما را كه كدام كردار بهترى داريد».

    مقصود از كردار بهتر، كردار بيشتر نيست ولى كردار درست‏تر است، درستى كردار ترس از خدا است و به قصد پاك و خوش كردارى، سپس فرمود: كردارى را تا به آخر پاك و بااخلاص نگهداشتن از خود آن كردار سخت‏تر است، كردار پاك آن است كه مقصودت از آن ستايش احدى جز خدا عز و جل نباشد، نيّت بهتر است از كردار، آگاه باشید، خود نيّت هم كردارى است. سپس این آیه را تلاوت نمودند: «بگو هر كس عمل كند بر آهنگ خود» يعنى بر نيّت خود.

     

     

    12)  يَنْبَغِي لِلْمُؤْمِنِ أَنْ يَكُونَ فِيهِ ثَمَانِي خِصَالٍ وَقُوراً عِنْدَ الْهَزَاهِزِ  صَبُوراً عِنْدَ الْبَلَاءِ شَكُوراً عِنْدَ الرَّخَاءِ قَانِعاً بِمَا رَزَقَهُ اللَّهُ- لَا يَظْلِمُ الْأَعْدَاءَ وَ لَا يَتَحَامَلُ لِلْأَصْدِقَاءِ بَدَنُهُ مِنْهُ فِي تَعَبٍ وَ النَّاسُ مِنْهُ فِي رَاحَةٍ إِنَّ الْعِلْمَ خَلِيلُ الْمُؤْمِنِ وَ الْحِلْمَ وَزِيرُهُ وَ الْعَقْلَ أَمِيرُ جُنُودِهِ وَ الرِّفْقَ أَخُوهُ وَ الْبِرَّ وَالِدُهُ.

    مؤمن را سزاوار است كه داراى هشت خصلت باشد:

    1- هنگام شدائد با وقار باشد،

    2- هنگام بلا شكيبا باشد،

    3- در فراوانى نعمت سپاسگزار باشد،

    4- به آنچه خدا روزيش كرده قانع و خرسند باشد،

    5- به دشمنانش ستم نكند،

    6- بارش را بر دوستانش نيفكند [بخاطر دوستانش متحمل گناه نشود]

    7- بدنش از او در رنج و مشقت باشد (از بسيارى عبادت و قضاء حوائج مردم)

    8- مردم از ناحيه او در آسايش باشند، همانا علم دوست مؤمن است و بردبارى و زيرش و عقل امير سپاهش (يعنى اعضاء و جوارحش بفرمان عقلش رفتار كنند) و مدارا برادرش و احسان پدرش باشد.

     

    13) أَفْضَلُ الْعِبَادَةِ إِدْمَانُ التَّفَكُّرِ فِي اللَّهِ‏  وَ فِي قُدْرَتِهِ.

    بهترين عبادت، مدام انديشيدن در باره خدا و قدرت اوست.

     

     

    14) إِنَّ أَعْلَمَ النَّاسِ بِاللَّهِ أَرْضَاهُمْ بِقَضَاءِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ.

    داناترين مردم بخدا، راضى‏ ترين آنها است از خداى عز و جل.‏

     

     

    15) أَنَّ فِيمَا أَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَى مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ ع يَا مُوسَى بْنَ عِمْرَانَ مَا خَلَقْتُ خَلْقاً أَحَبَّ إِلَيَّ مِنْ عَبْدِيَ‏ الْمُؤْمِنِ فَإِنِّي إِنَّمَا أَبْتَلِيهِ لِمَا هُوَ خَيْرٌ لَهُ وَ أُعَافِيهِ لِمَا هُوَ خَيْرٌ لَهُ وَ أَزْوِي عَنْهُ مَا هُوَ شَرٌّ لَهُ لِمَا هُوَ خَيْرٌ لَهُ وَ أَنَا أَعْلَمُ بِمَا يَصْلُحُ عَلَيْهِ عَبْدِي فَلْيَصْبِرْ عَلَى بَلَائِي وَ لْيَشْكُرْ نَعْمَائِي وَ لْيَرْضَ بِقَضَائِي أَكْتُبْهُ فِي الصِّدِّيقِينَ عِنْدِي إِذَا عَمِلَ بِرِضَائِي وَ أَطَاعَ أَمْرِي.

    در ضمن آنچه خداى عز و جل به موسى بن عمران وحى كرد اين بود كه: اى موسى بن عمران، مخلوقى كه نزدم دوست ‏تر از بنده مؤمن باشد نيافريدم، من او را مبتلى كنم بآنچه براى او خير است و عافيت دهم بآنچه برايش خير است. آنچه شر اوست از او بگردانم، براى آنچه خير او است، و من بآنچه بنده ‏ام را اصلاح كند داناترم، پس بايد بر بلايم صبر كند و نعمت هايم را شكر نمايد و بقضایم راضى باشد، تا او را در زمره صديقين نزد خود نويسم، زمانى كه براى من عمل كند و امرم را اطاعت نمايد.

     

     

    16) عَجِبْتُ لِلْمَرْءِ الْمُسْلِمِ‏ لَا يَقْضِي اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ قَضَاءً إِلَّا كَانَ خَيْراً لَهُ وَ إِنْ قُرِضَ بِالْمَقَارِيضِ كَانَ خَيْراً لَهُ وَ إِنْ مَلَكَ مَشَارِقَ الْأَرْضِ وَ مَغَارِبَهَا كَانَ خَيْراً لَهُ.

    در شگفتم از مرد مسلمان كه خداى عز و جل برايش سرنوشتى نكند، جز آنكه خير او باشد، اگر بدنش را با قيچى‏ ها ببرند خير اوست و اگر هم تمام خاور و باختر روى زمين را مالك شود خير اوست.

     

     

    17) مَنْ أُعْطِيَ ثَلَاثاً لَمْ يُمْنَعْ ثَلَاثاً مَنْ أُعْطِيَ الدُّعَاءَ أُعْطِيَ الْإِجَابَةَ وَ مَنْ أُعْطِيَ الشُّكْرَ أُعْطِيَ الزِّيَادَةَ وَ مَنْ أُعْطِيَ التَّوَكُّلَ أُعْطِيَ الْكِفَايَةَ  ثُمَّ قَالَ أَ تَلَوْتَ كِتَابَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ- وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ‏  وَ قَالَ‏ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ‏ وَ قَالَ‏ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ‏.

    به هر كس که سه چيز دادند، از سه چيزش باز نگرفتند:

    به هر كه دعا دادند اجابت هم دادند،

    به هر كه سپاسگزارى دادند، افزونى هم بخشيدند،

    به هر كه توكل دادند، كارگزارى نیز دادند.

    سپس فرمود: آيا كتاب خداى عز و جل را خوانده‏ئى: «هر كه بر خدا توكل كند، او را بس است» و فرمايد: «اگر سپاسگزاريد، شما را افزونى دهم» و فرمايد «مرا بخوانيد تا براى شما مستجاب كنم».

     

     

    18) إِنَّا لَا نَعُدُّ الرَّجُلَ مُؤْمِناً حَتَّى يَكُونَ لِجَمِيعِ أَمْرِنَا مُتَّبِعاً مُرِيداً أَلَا وَ إِنَّ مِنِ اتِّبَاعِ أَمْرِنَا وَ إِرَادَتِهِ الْوَرَعَ فَتَزَيَّنُوا بِهِ يَرْحَمْكُمُ اللَّهُ وَ كَبِّدُوا أَعْدَاءَنَا بِهِ يَنْعَشْكُمُ اللَّه‏

    ما شخصى را مؤمن ندانيم تا آنكه از همه امر ما پيروى كند و خواهان آن باشد، همانا ورع از جمله پيروى امر ما و خواستن آنست، پس خود را بآن زينت دهيد. خدا شما را بيامرزد و بوسيله ورع بر دشمنان ما غلبه كنيد [آنها را در تنگنا گذاريد] خدا بشما رفعت بخشد.

     

     

    19)‏ كُونُوا دُعَاةً لِلنَّاسِ بِغَيْرِ أَلْسِنَتِكُمْ لِيَرَوْا مِنْكُمُ الْوَرَعَ وَ الِاجْتِهَادَ وَ الصَّلَاةَ وَ الْخَيْرَ فَإِنَّ ذَلِكَ دَاعِيَةٌ.

    با غير زبان خويش مردم را (به كيش و مذهب خود) دعوت كنيد، مردم بايد ورع و كوشش و نماز و خير شما را ببينند، اينها خود دعوت‏ كننده باشند.

     

     

    20)  فِيمَا نَاجَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ مُوسَى ع يَا مُوسَى مَا تَقَرَّبَ إِلَيَّ الْمُتَقَرِّبُونَ بِمِثْلِ الْوَرَعِ عَنْ مَحَارِمِي فَإِنِّي أُبِيحُهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ لَا أُشْرِكُ مَعَهُمْ أَحَداً.

    در ضمن آنچه خداى عز و جل با موسى عليه السّلام مناجات فرمود، اين بود كه: اى موسى! تقرب جويندگان به من بچيزى مانند پرهيز از محرماتم تقرب نجسته ‏اند. همانا من اقامت در بهشت هاى جاودان را بآنها اجازه دهم و ديگرى را با آنها شريك نسازم (يعنى بهشت هاى عدن مختص پرهيزگاران از محرماتست).

     

     

    21)  مِنْ أَشَدِّ مَا فَرَضَ اللَّهُ عَلَى خَلْقِهِ ذِكْرُ اللَّهِ كَثِيراً ثُمَّ قَالَ لَا أَعْنِي سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ وَ إِنْ كَانَ مِنْهُ وَ لَكِنْ ذِكْرَ اللَّهِ عِنْدَ مَا أَحَلَّ وَ حَرَّمَ فَإِنْ كَانَ طَاعَةً عَمِلَ بِهَا وَ إِنْ كَانَ مَعْصِيَةً تَرَكَهَا.

    سخت ‏تر چيزى كه خدا بر خلقش واجب ساخته، ذكر بسيار خداست، مقصودم گفتن‏ سبحان اللَّه و الحمد اللَّه و لا اله الا اللَّه و اللَّه اكبر نيست، اگر چه اين هم از جمله ذكر است، بلكه مقصود ياد آوردن خداست در آنچه حلال و حرام فرموده كه اگر طاعت خداست عمل كند و اگر مصيبت است ترك نمايد.

     

     

    22)  قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى‏ مَا تَحَبَّبَ إِلَيَّ عَبْدِي بِأَحَبَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَيْهِ.

    خداى تبارك و تعالى می فرمايد: بنده من با چيزى محبوبتر از انجام آنچه بر او واجب كرده‏ ام، بدوستى من نگرايد.

     

     

    23)  إِنَّ الْعَبْدَ الْمُؤْمِنَ الْفَقِيرَ لَيَقُولُ يَا رَبِّ ارْزُقْنِي حَتَّى أَفْعَلَ كَذَا وَ كَذَا مِنَ الْبِرِّ وَ وُجُوهِ الْخَيْرِ فَإِذَا عَلِمَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ ذَلِكَ مِنْهُ بِصِدْقِ نِيَّةٍ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ مِنَ الْأَجْرِ مِثْلَ مَا يَكْتُبُ لَهُ لَوْ عَمِلَهُ إِنَّ اللَّهَ وَاسِعٌ كَرِيمٌ.

    بنده مؤمن فقير مي گويد: پروردگارا بمن (مال و ثروت) روزى كن تا از احسان و راه هاى خير چنين و چنان كنم. (مسجد بسازم و اطعام دهم و به بينوايان كمك كنم) و چون خداى عز و جل بداند نيتش صادق است و راست مي گويد، براى او همان أجر و پاداش را نويسد كه اگر انجام ميداد مي نوشت، همانا خدا وسعت بخش و كريم است.

     

     

    24)  لَا تُكَرِّهُوا إِلَى أَنْفُسِكُمُ الْعِبَادَةَ.

    عبادت را بخود مكروه و ناپسند نداريد.

     

     

    25)  الصَّبْرُ مِنَ الْإِيمَانِ بِمَنْزِلَةِ الرَّأْسِ مِنَ الْجَسَدِ فَإِذَا ذَهَبَ الرَّأْسُ ذَهَبَ الْجَسَدُ كَذَلِكَ إِذَا ذَهَبَ الصَّبْرُ ذَهَبَ الْإِيمَانُ.

    صبر نسبت به ايمان مانند سر است نسبت به تن، كه چون سر برود تن هم مي رود، همچنين اگر صبر برود ايمان مي رود.

     

    26)  إِذَا دَخَلَ الْمُؤْمِنُ فِي قَبْرِهِ كَانَتِ الصَّلَاةُ عَنْ يَمِينِهِ وَ الزَّكَاةُ عَنْ يَسَارِهِ وَ الْبِرُّ مُطِلٌّ عَلَيْهِ‏ «1» وَ يَتَنَحَّى الصَّبْرُ نَاحِيَةً فَإِذَا دَخَلَ عَلَيْهِ الْمَلَكَانِ اللَّذَانِ يَلِيَانِ مُسَاءَلَتَهُ قَالَ الصَّبْرُ لِلصَّلَاةِ وَ الزَّكَاةِ وَ الْبِرِّ دُونَكُمْ صَاحِبَكُمْ فَإِنْ عَجَزْتُمْ عَنْهُ فَأَنَا دُونَهُ.

    چون مؤمن داخل قبر شود، نماز طرف راست و زكاة جانب چپش باشد و احسان بر سرش سايه افكند و صبر در طرفى دور از آنها باشد، چون دو فرشته‏ اى كه متصدى سؤال از او هستند بر او وارد شوند، صبر به نماز و زكاة و احسان گويد: مواظب رفيق خود باشيد، اگر درمانده شديد من حاضرم.

     

     

    27) مَنْ أُعْطِيَ الشُّكْرَ أُعْطِيَ الزِّيَادَةَ يَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ« لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ»‏.

    كسى كه سپاسگزارى دادند، افزايش دادند خداى عز و جل فرمايد: «اگر شكر كنيد، افزايشتان دهيم».

     

     

    28)  شُكْرُ النِّعْمَةِ اجْتِنَابُ الْمَحَارِمِ وَ تَمَامُ الشُّكْرِ قَوْلُ الرَّجُلِ- الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ*.

    شكر نعمت دورى از محرماتست و تمام شكر الحمد للَّه رب العالمين‏ گفتن شخص است.

     

     

    29) فِيمَا أَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَى مُوسَى ع يَا مُوسَى اشْكُرْنِي حَقَّ شُكْرِي فَقَالَ يَا رَبِّ وَ كَيْفَ أَشْكُرُكَ حَقَّ شُكْرِكَ وَ لَيْسَ مِنْ شُكْرٍ أَشْكُرُكَ بِهِ إِلَّا وَ أَنْتَ أَنْعَمْتَ بِهِ عَلَيَّ قَالَ يَا مُوسَى الْآنَ شَكَرْتَنِي حِينَ عَلِمْتَ أَنَّ ذَلِكَ مِنِّي.

    در ضمن آنچه خداى عز و جل به موسى عليه السّلام وحى فرمود اين بود: اى موسى: مرا چنان كه سزاوار است شكرگزار، عرض كرد: پروردگارا! تو را چگونه چنان كه سزاوار است شكر گزارم، در صورتى كه هر شكرى كه ترا نمايم، آن هم نعمتى است كه تو بمن عطا فرموده‏ ئى؟ فرمود: اى موسى! اكنون كه دانستى آن شكرگزاريت هم از من است، مرا شكر كردى (چنان كه سزاوار من است).

     

     

    30)  لَا تَغْتَرُّوا بِصَلَاتِهِمْ وَ لَا بِصِيَامِهِمْ فَإِنَّ الرَّجُلَ رُبَّمَا لَهِجَ بِالصَّلَاةِ وَ الصَّوْمِ حَتَّى لَوْ تَرَكَهُ اسْتَوْحَشَ وَ لَكِنِ اخْتَبِرُوهُمْ عِنْدَ صِدْقِ الْحَدِيثِ وَ أَدَاءِ الْأَمَانَةِ.

    به روزه و نماز مردم گول نخوريد، زيرا بسا انسان به نماز و روزه شيفته مى‏ شود تا آنجا كه اگر ترك كند به هراس افتد، ولى آنها را به راستگوئى و اداء امانت بيازمائيد.

     

     

    31)  لَا يَزَالُ الْعَبْدُ الْمُؤْمِنُ يُكْتَبُ مُحْسِناً مَا دَامَ سَاكِتاً فَإِذَا تَكَلَّمَ كُتِبَ مُحْسِناً أَوْ مُسِيئاً.

    بنده مؤمن تا زمانى كه خاموش باشد. نيكوكار نوشته مى‏ شود و چون سخن گويد: نيكوكار يا بد كردار نوشته شود.

     

     

    32)  مَا زُوِيَ الرِّفْقُ عَنْ أَهْلِ بَيْتٍ إِلَّا زُوِيَ عَنْهُمُ الْخَيْرُ.

    از هر خاندانى كه نرمى دور شد، خير از آنها دور گشت.

     

     

    33)  مِنَ التَّوَاضُعِ أَنْ تَرْضَى بِالْمَجْلِسِ دُونَ الْمَجْلِسِ وَ أَنْ تُسَلِّمَ عَلَى مَنْ تَلْقَى وَ أَنْ تَتْرُكَ‏ الْمِرَاءَ وَ إِنْ كُنْتَ مُحِقّاً وَ أَنْ لَا تُحِبَّ أَنْ تُحْمَدَ عَلَى التَّقْوَى.

    از تواضع است كه در نشستن به پائين مجلس راضى باشى و به هر كه برخورى سلام كنى و مجادله را ترك كنى، اگر چه حق با تو باشد، و دوست نداشته باشى كه ترا بتقوى بستايند.

     

     

    34) مَنْ زَهِدَ فِي الدُّنْيَا أَثْبَتَ اللَّهُ الْحِكْمَةَ فِي قَلْبِهِ وَ أَنْطَقَ بِهَا لِسَانَهُ وَ بَصَّرَهُ عُيُوبَ الدُّنْيَا دَاءَهَا وَ دَوَاءَهَا وَ أَخْرَجَهُ مِنَ الدُّنْيَا سَالِماً إِلَى دَارِ السَّلَامِ.

    كسى كه بدنيا زاهد و بى‏ رغبت باشد، خدا حكمت را در قلبش بر جا دارد و زبانش را بآن گويا سازد، و او را به عيب هاى دنيا و درد و دوايش بينا گرداند، و او را از دنيا سالم بيرون كند و ببهشت دار السلام در آورد.

     

     

    35) إِنَّ فِي كِتَابِ عَلِيٍّ ص إِنَّمَا مَثَلُ الدُّنْيَا كَمَثَلِ الْحَيَّةِ مَا أَلْيَنَ مَسَّهَا وَ فِي جَوْفِهَا السَّمُّ النَّاقِعُ يَحْذَرُهَا الرَّجُلُ الْعَاقِلُ وَ يَهْوِي إِلَيْهَا الصَّبِيُّ الْجَاهِلُ.

    در كتاب على صلوات اللَّه عليه است كه: حكايت دنيا حكايت مار است، كه چه اندازه سودنش نرم است و زهر كشنده در درون دارد، مرد عاقل از آن بپرهيزد، و كودك نادان بسويش گرايد.

     

     

    36) مَنْ رَضِيَ مِنَ اللَّهِ بِالْيَسِيرِ مِنَ الْمَعَاشِ رَضِيَ اللَّهُ مِنْهُ بِالْيَسِيرِ مِنَ الْعَمَلِ.

    هر كه به معاش اندك خدا راضى گردد، خدا هم به عمل اندك او راضى شود.

     

     

    37) إِذَا أَرَدْتَ شَيْئاً مِنَ الْخَيْرِ فَلَا تُؤَخِّرْهُ فَإِنَّ الْعَبْدَ يَصُومُ الْيَوْمَ الْحَارَّ يُرِيدُ مَا عِنْدَ اللَّهِ فَيُعْتِقُهُ اللَّهُ بِهِ مِنَ النَّارِ وَ لَا تَسْتَقِلَّ مَا يُتَقَرَّبُ بِهِ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَوْ شِقَّ تَمْرَة

    چون اراده كار خيرى كردى تأخيرش مينداز، زيرا بنده بقصد ثواب خدا در روز گرمى روزه مي گيرد، و همان سبب مى‏شود كه خدا او را از آتش دوزخ مي رهاند، و چيزى را كه مايه تقرب بخداى عز و جل است كوچك مشمار، اگر چه پاره خرمائى باشد (كه آن را در راه خدا دهى).

     

     

    38)إِذَا هَمَّ أَحَدُكُمْ بِخَيْرٍ أَوْ صِلَةٍ فَإِنَّ عَنْ يَمِينِهِ وَ شِمَالِهِ شَيْطَانَيْنِ فَلْيُبَادِرْ لَا يَكُفَّاهُ‏ عَنْ ذَلِكَ.

    هر گاه يكى از شماها قصد خير يا رساندن نفعى به غير كرد از سمت راست و چپش دو شيطانند، پس بشتابد، مبادا او را از آن باز دارند.

     

     

    39)  شَرَفُ الْمُؤْمِنِ قِيَامُ اللَّيْلِ وَ عِزُّهُ اسْتِغْنَاؤُهُ عَنِ النَّاسِ.

    شرافت مؤمن بشب زنده دارى و عزتش به بى‏ نيازيش از مردمست.

     

     

    40)‏ مَا يَمْنَعُ الرَّجُلَ مِنْكُمْ أَنْ يَبَرَّ وَالِدَيْهِ حَيَّيْنِ وَ مَيِّتَيْنِ يُصَلِّيَ عَنْهُمَا وَ يَتَصَدَّقَ عَنْهُمَا وَ يَحُجَّ عَنْهُمَا وَ يَصُومَ عَنْهُمَا فَيَكُونَ الَّذِي صَنَعَ لَهُمَا وَ لَهُ مِثْلُ ذَلِكَ فَيَزِيدَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِبِرِّهِ وَ صِلَتِهِ خَيْراً كَثِيراً.

    مردى از شما را چه مانع مى ‏شود كه بپدر و مادرش نيكى كند، زنده باشند يا مرده، كه از جانب آنها نماز بخواند و صدقه دهد و حج گذارد و روزه بگيرد، تا آنچه كرده ثوابش از آنها باشد و مانند آن هم براى خود او و تا خداى عز و جل بوسيله احسان و صله او خير و فراوانى برايش زياد كند.

    ..................................................

    1) کافی ج2 ص197

    2) کافی ج2 ص207

    3) کافی ج2 ص208

    4) کافی ج2 ص178

    5) کافی ج2 ؛ ص183

    6) کافی ج2 ص233

    7) کافی ج2 ص192

    8) کافی ج2 ص247

    9) کافی ج2 ص10

    10) کافی ج2 ص 14

    11) کافی ج2 ص16

    12) کافی ج2 ص47

    13) کافی ج2 ص55

    14) کافی ج2 ص60

    15) کافی ج2 ص61

    16) کافی ج2 ص62

    17) کافی ج2 ص65

    18) کافی ج2 ص78

    19) کافی ج2 ص78

    20) کافی ج2 ص80

    21) کافی ج2 ص80

    22) کافی ج2 ص82

    23) کافی ج2 ص85

    24) کافی ج2 ص86

    25) کافی ج2 ص87

    26) کافی ج2 ص90

    27) کافی ج2 ص95

    28) کافی ج2 ص95

    29) کافی ج2 ص98

    30) کافی ج2 ص104

    31) کافی ج2 ص116

    32) کافی ج2 ص119

    33) کافی ج2 ص122

    34) کافی ج2 ص128

    35) کافی ج2 ص136

    36) کافی ج2 ص138

    37) کافی ج2 ص142

    38) کافی ج2 ص143

    39) کافی ج2 ص148

    40) کافی ج2 ص159

    افزودن نظر






    کد امنیتی
    بازنشانی

    قدرت گرفته از جی‌کامنت فارسی ، ترجمه و بازنویسی : سی‌ام‌اس فارسی